اخبار فناوری

هر گروه نیز بر اساس ویسکوزیته به چندین زیر گروه تقسیم می شود. طبقه بندی روغن موتور بر اساس (ISO) کامل نیست و در این مورد از طبقه بندی SAE استفاده می شود
این طبقه بندی از سال 1911 مورد استفاده قرار گرفته است و بارها مورد بازنگری قرار گرفته است که آخرین ویرایش آن SAEJ300 است. در طبقه بندی جدید، شش درجه برای روغن های زمستانی و پنج درجه برای روغن های تابستانی معرفی شد.

روغن ها بسته به نوع و مشخصات کاربردهای متفاوتی دارند، اما در بیشتر کاربردها نقش روانکاری آن ها مهم است.

مشخصات روغن
خواص مورد نظر روغن ها به کاربرد آنها بستگی دارد. در این صورت تشخیص روغن موتور از روان کننده صنعتی ضروری به نظر می رسد.
ویسکوزیته و شاخص ویسکوزیته روغن های صنعتی
با توجه به نقش روانکاری روغن موتور، مهمترین مشخصه ویسکوزیته است. البته لازم به ذکر است که با توجه به اینکه موتور در شرایط همدما کار نمی کند، هنگام روشن شدن موتور به خصوص در فصل زمستان، روغن سرد و کثیف است، در حالی که در شرایط عادی کارکرد دمای روغن در میل لنگ به 80 درجه سانتی گراد می رسد. تا 100 درجه سانتیگراد. در لایه ای که سیلندرها را می پوشاند، دما می تواند به 200 درجه سانتیگراد و حتی بیشتر برسد و در این محدوده دمایی روغن باید نقش روانکاری خود را حفظ کند.این بدان معناست که تغییرات ویسکوزیته چندان زیاد نیست.

برای تعیین تغییرات ویسکوزیته با دما، "دیویس و دین" یک رابطه تجربی برقرار کردند. در روشی که آنها استفاده کردند، یک نمونه روغن هدف با دو گروه روغن پایه مقایسه شد.

این دو گروه از روغن های پایه عبارتند از:

روغن های پایه
روغن های پنسیلوانیا گروه (H) پارافینیک بودند و تغییرات ویسکوزیته آنها با دما کم بود. به طور متعارف، شاخص ویسکوزیته این روغن ها 100 در نظر گرفته می شد.
روغن های گروه L از خلیج ساحل که نفتنیک بودند و ویسکوزیته آنها با دما تغییر می کرد بالا بود. شاخص ویسکوزیته این روغن ها نیز روی صفر تنظیم شده است.
دیویس و دین ویسکوزیته این روغن های پایه را در 100 و 210 درجه فارنهایت تعیین کردند و جدول زیر را ارائه کردند، که در آن D = L-H نشان دهنده تفاوت ویسکوزیته نمونه روغن H و نمونه روغن L در 100 درجه فارنهایت است، زمانی که ویسکوزیته هر دو روغن برابر است. همان در 210 درجه فارنهایت.

حال برای تعیین شاخص ویسکوزیته روانکار مورد نظر، ابتدا ویسکوزیته آن در 100 و 210 درجه فارنهایت مشخص و به ترتیب با U و V نشان داده می شود، سپس بین هر یک از دو گروه نفت پنسیلوانیا و خلیج فارس یک روغن انتخاب می شود که در 210 قرار دارد. درجه فارنهایت ویسکوزیته آن برابر با V است.اگر ویسکوزیته این دو روغن پایه در 100 درجه فارنهایت برابر با مقادیری مانند H (روغن پنسیلوانیا) و L (روغن خلیج) باشد.

روغن هایی با شاخص ویسکوزیته بالا برای موتورهای خودرو و هواپیما توصیه می شود، در حالی که برای موتورهای دیزل نیازی به شاخص ویسکوزیته بالا نیست.

فرآیندهای پالایشی می توانند شاخص ویسکوزیته روغن را تا نزدیک به 100 افزایش دهند، اما پالایشگاه ها از این مقدار فراتر رفته و با پالایش و افزودن مواد ویژه به روغن های روان کننده، شاخص ویسکوزیته را به 140-150 رسانده اند. روغن با این شاخص بالا در تمام فصول قابل استفاده است. چنین روغنی در دماهای پایین، یعنی هنگام روشن کردن موتور در سرما، سیال تر از روغن های زمستانی است و در دمای کارکرد موتور در روزهای گرم، ویسکوزیته را بهتر از روغن های تابستانی حفظ می کند. جدول زیر حداقل ویسکوزیته را برای انواع روغن های چهار ساله نشان می دهد.

مشخصات روغن های صنعتی
روغن های صنعتی شامل تعداد زیادی فرآورده نفتی هستند که با توجه به کاربردهای مختلف باید خواص متفاوتی داشته باشند.

جداول زیر بر اساس استانداردهای ISO تنظیم شده و الزامات کاربرد و خواص مورد نیاز روغن های صنعتی را نشان می دهد.مشاهده می شود که خواصی مانند ویسکوزیته، شاخص ویسکوزیته، نقطه ریزش، فراریت، نقطه آنیلین، باقیمانده کربن کنرادسون، خواص مکانیکی و آنتی اکسیدان بودن برای این نوع روغن ها علاوه بر مشخصات مورد نیاز آنها حائز اهمیت است.
رحمت:
چربی چیست؟ انجمن تست و مواد آمریکا (ASTM) روان کننده های گریس را به شرح زیر تعریف می کند: یک محصول جامد یا نیمه جامد که از پراکندگی یک ماده غلیظ کننده در مایعات تشکیل می شود.

این مواد با روغن ها تفاوت هایی دارند:

چربی ها در واقع روغن هایی هستند که غلیظ کننده به آنها اضافه شده است.

در دمای اتاق، چربی ها معمولا جامد هستند، در حالی که روغن ها معمولا مایع هستند.

همه روغن ها را می توان به چربی تبدیل کرد، اما برعکس آن ممکن نیست.

گریس ها معمولاً فقط در ماشین آلات، ابزارها یا تجهیزات صنعتی استفاده می شوند، در حالی که روغن ها کاربردهای غیر صنعتی نیز دارند.

اما چه غلیظ کننده ای برای ایجاد چربی اضافه می شود؟
این مواد می توانند کانی به نام بنتونیت یا کانی به نام مولیبدن باشند. در بیشتر موارد، این افزودنی پایه صابونی به نام لیتیوم است.گریس روغنی است که در شبکه ای فیبری ذخیره می شود و مانند یک اسفنج عمل می کند. این توری فیبر همان ابزار قربانی است که در بالا ذکر شد. مولکول های تشکیل دهنده غلیظ کننده را می توان به گونه ای در کنار یکدیگر قرار داد که منافذی را در ساختار خود ایجاد کنند تا ذرات روغن بین این منافذ قرار گیرند. عموماً خاصیت روان کنندگی گریس از روغن های ما بین این شبکه ها به دست می آید. سایر خواص بر اساس نوع و کیفیت ضخیم کننده تعیین می شود.

در زیر در مورد اصطلاحات بیشتری در مورد چربی ها صحبت خواهیم کرد:
قوام: به چگالی چربی بستگی دارد

Pour Point: دمایی که در آن روغن شروع به جدا شدن از غلیظ کننده می کند

مقاومت در برابر آب: تست های دوام این ماده در برابر آب یا شلنگ های آب فشار قوی انجام شده است.

ویسکوزیته بر پایه روغن: ویسکوزیته روغنی که برای ساختن نوع خاصی از گریس استفاده می شود.

ظرفیت باربری: اندازه گیری تحمل فشار گریس (به این معنی که گریس چقدر فشار را می تواند تحمل کند و همچنان عملکرد خوبی داشته باشد)

پایداری برشی: در صورت استفاده مکرر و سریع، چقدر گریس مقاومت خود را می شکند

.

هر گروه نیز بر اساس ویسکوزیته به چندین زیر گروه تقسیم می شود. طبقه بندی روغن موتور بر اساس (ISO) کامل نیست و در این مورد از طبقه بندی SAE استفاده می شود
این طبقه بندی از سال 1911 مورد استفاده قرار گرفته است و بارها مورد بازنگری قرار گرفته است که آخرین ویرایش آن SAEJ300 است. در طبقه بندی جدید، شش درجه برای روغن های زمستانی و پنج درجه برای روغن های تابستانی معرفی شد.

روغن ها بسته به نوع و مشخصات کاربردهای متفاوتی دارند، اما در بیشتر کاربردها نقش روانکاری آن ها مهم است.

مشخصات روغن
خواص مورد نظر روغن ها به کاربرد آنها بستگی دارد. در این صورت تشخیص روغن موتور از روان کننده صنعتی ضروری به نظر می رسد.
ویسکوزیته و شاخص ویسکوزیته روغن های صنعتی
با توجه به نقش روانکاری روغن موتور، مهمترین مشخصه ویسکوزیته است. البته لازم به ذکر است که با توجه به اینکه موتور در شرایط همدما کار نمی کند، هنگام روشن شدن موتور به خصوص در فصل زمستان، روغن سرد و کثیف است، در حالی که در شرایط عادی کارکرد دمای روغن در میل لنگ به 80 درجه سانتی گراد می رسد. تا 100 درجه سانتیگراد. در لایه ای که سیلندرها را می پوشاند، دما می تواند به 200 درجه سانتیگراد و حتی بیشتر برسد و در این محدوده دمایی روغن باید نقش روانکاری خود را حفظ کند.این بدان معناست که تغییرات ویسکوزیته چندان زیاد نیست.

برای تعیین تغییرات ویسکوزیته با دما، "دیویس و دین" یک رابطه تجربی برقرار کردند. در روشی که آنها استفاده کردند، یک نمونه روغن هدف با دو گروه روغن پایه مقایسه شد.

این دو گروه از روغن های پایه عبارتند از:

روغن های پایه
روغن های پنسیلوانیا گروه (H) پارافینیک بودند و تغییرات ویسکوزیته آنها با دما کم بود. به طور متعارف، شاخص ویسکوزیته این روغن ها 100 در نظر گرفته می شد.
روغن های گروه L از خلیج ساحل که نفتنیک بودند و ویسکوزیته آنها با دما تغییر می کرد بالا بود. شاخص ویسکوزیته این روغن ها نیز روی صفر تنظیم شده است.
دیویس و دین ویسکوزیته این روغن های پایه را در 100 و 210 درجه فارنهایت تعیین کردند و جدول زیر را ارائه کردند، که در آن D = L-H نشان دهنده تفاوت ویسکوزیته نمونه روغن H و نمونه روغن L در 100 درجه فارنهایت است، زمانی که ویسکوزیته هر دو روغن برابر است. همان در 210 درجه فارنهایت.

حال برای تعیین شاخص ویسکوزیته روانکار مورد نظر، ابتدا ویسکوزیته آن در 100 و 210 درجه فارنهایت مشخص و به ترتیب با U و V نشان داده می شود، سپس بین هر یک از دو گروه نفت پنسیلوانیا و خلیج فارس یک روغن انتخاب می شود که در 210 قرار دارد. درجه فارنهایت ویسکوزیته آن برابر با V است.اگر ویسکوزیته این دو روغن پایه در 100 درجه فارنهایت برابر با مقادیری مانند H (روغن پنسیلوانیا) و L (روغن خلیج) باشد.

روغن هایی با شاخص ویسکوزیته بالا برای موتورهای خودرو و هواپیما توصیه می شود، در حالی که برای موتورهای دیزل نیازی به شاخص ویسکوزیته بالا نیست.

فرآیندهای پالایشی می توانند شاخص ویسکوزیته روغن را تا نزدیک به 100 افزایش دهند، اما پالایشگاه ها از این مقدار فراتر رفته و با پالایش و افزودن مواد ویژه به روغن های روان کننده، شاخص ویسکوزیته را به 140-150 رسانده اند. روغن با این شاخص بالا در تمام فصول قابل استفاده است. چنین روغنی در دماهای پایین، یعنی هنگام روشن کردن موتور در سرما، سیال تر از روغن های زمستانی است و در دمای کارکرد موتور در روزهای گرم، ویسکوزیته را بهتر از روغن های تابستانی حفظ می کند. جدول زیر حداقل ویسکوزیته را برای انواع روغن های چهار ساله نشان می دهد.

مشخصات روغن های صنعتی
روغن های صنعتی شامل تعداد زیادی فرآورده نفتی هستند که با توجه به کاربردهای مختلف باید خواص متفاوتی داشته باشند.

جداول زیر بر اساس استانداردهای ISO تنظیم شده و الزامات کاربرد و خواص مورد نیاز روغن های صنعتی را نشان می دهد.مشاهده می شود که خواصی مانند ویسکوزیته، شاخص ویسکوزیته، نقطه ریزش، فراریت، نقطه آنیلین، باقیمانده کربن کنرادسون، خواص مکانیکی و آنتی اکسیدان بودن برای این نوع روغن ها علاوه بر مشخصات مورد نیاز آنها حائز اهمیت است.
رحمت:
چربی چیست؟ انجمن تست و مواد آمریکا (ASTM) روان کننده های گریس را به شرح زیر تعریف می کند: یک محصول جامد یا نیمه جامد که از پراکندگی یک ماده غلیظ کننده در مایعات تشکیل می شود.

این مواد با روغن ها تفاوت هایی دارند:

چربی ها در واقع روغن هایی هستند که غلیظ کننده به آنها اضافه شده است.

در دمای اتاق، چربی ها معمولا جامد هستند، در حالی که روغن ها معمولا مایع هستند.

همه روغن ها را می توان به چربی تبدیل کرد، اما برعکس آن ممکن نیست.

گریس ها معمولاً فقط در ماشین آلات، ابزارها یا تجهیزات صنعتی استفاده می شوند، در حالی که روغن ها کاربردهای غیر صنعتی نیز دارند.

اما چه غلیظ کننده ای برای ایجاد چربی اضافه می شود؟
این مواد می توانند کانی به نام بنتونیت یا کانی به نام مولیبدن باشند. در بیشتر موارد، این افزودنی پایه صابونی به نام لیتیوم است.گریس روغنی است که در شبکه ای فیبری ذخیره می شود و مانند یک اسفنج عمل می کند. این توری فیبر همان ابزار قربانی است که در بالا ذکر شد. مولکول های تشکیل دهنده غلیظ کننده را می توان به گونه ای در کنار یکدیگر قرار داد که منافذی را در ساختار خود ایجاد کنند تا ذرات روغن بین این منافذ قرار گیرند. عموماً خاصیت روان کنندگی گریس از روغن های ما بین این شبکه ها به دست می آید. سایر خواص بر اساس نوع و کیفیت ضخیم کننده تعیین می شود.

در زیر در مورد اصطلاحات بیشتری در مورد چربی ها صحبت خواهیم کرد:
قوام: به چگالی چربی بستگی دارد

Pour Point: دمایی که در آن روغن شروع به جدا شدن از غلیظ کننده می کند

مقاومت در برابر آب: تست های دوام این ماده در برابر آب یا شلنگ های آب فشار قوی انجام شده است.

ویسکوزیته بر پایه روغن: ویسکوزیته روغنی که برای ساختن نوع خاصی از گریس استفاده می شود.

ظرفیت باربری: اندازه گیری تحمل فشار گریس (به این معنی که گریس چقدر فشار را می تواند تحمل کند و همچنان عملکرد خوبی داشته باشد)

پایداری برشی: در صورت استفاده مکرر و سریع، چقدر گریس مقاومت خود را می شکند

.